را تلاوت فرمود « ( 1 ) . امام صادق ع در ذيل همين روايت از پدرش امام باقر ع نقل مىكند كه او كثير الذكر بود ، هر وقت با او راه مىرفتم ذكر خدا مىگفت ، و به هنگام غذا خوردن نيز به ذكر خدا مشغول بود ، حتى هنگامى كه با مردم سخن مىگفت از ذكر خدا غافل نمىشد . . . و سرانجام با اين جمله پر معنى حديث فوق پايان مىگيرد : و البيت الذى يقرأ فيه القرآن ، و يذكر اللَّه عز و جل فيه تكثر بركته ، و تحضره الملائكة ، و تهجر منه الشياطين ، و يضيء لاهل السماء كما يضيء الكوكب الدرى لاهل الارض : « خانه اى كه در آن تلاوت قرآن شود ، و ياد خدا گردد ، بركتش افزون خواهد شد ، فرشتگان در آن حضور مىيابند ، و شياطين از آن فرار مىكنند ، و براى اهل آسمانها مىدرخشد همانگونه كه ستاره درخشان براى اهل زمين » ( اما به عكس خانه اى كه در آن تلاوت قرآن و ذكر خدا نيست بركاتش كم خواهد بود ، فرشتگان از آن هجرت مىكنند و شياطين در آن حضور دائم دارند ) ( 2 ) . اين موضوع به قدرى اهميت دارد كه در حديثى ياد خدا معادل تمام خير دنيا و آخرت شمرده شده است چنان كه از رسول خدا ص نقل شده : من اعطى لسانا ذاكرا فقد اعطى خير الدنيا و الآخرة : « آن كس كه خدا زبانى به او داده كه به ذكر پروردگار مشغول است خير دنيا و آخرت به او داده شده است » ( 3 ) . روايات در اهميت ياد خدا آن قدر زياد است كه اگر بخواهيم همه آنها را در اينجا بياوريم از وضع كتاب بيرون خواهيم رفت ، اين سخن را با حديث كوتاه و پر معنى ديگرى از امام صادق ع پايان مىدهيم آنجا كه فرمود : من

--> ( 1 ) « كافى » جلد 2 كتاب الدعاء « باب ذكر اللَّه عز و جل » . ( 2 و 3 ) همان مدرك .